Mijn Oma is mijn inspiratiebron!

 

Ik ben opgelucht, want ik merk dat ik mijn depressie aan het overwinnen ben en daar wordt ik blij van. Oké,… dat is misschien een beetje heel erg overdreven, ik spring nog niet al dansend door de kamer,… maar het begin is er. Ik hoor de vogeltjes af en toe weer fluiten en kan de warmte van de eerste zonnestraaltjes weer voelen.

Mijn lijf wil alleen nog niet meewerken en mijn voeten voelen steeds kouder aan. Ook de spierpijn in mijn bovenbenen en armen neemt toe en dat heb ik nog nooit eerder gehad. Gelukkig kan ik al heel snel bij de neuroloog terecht en blijkt hij erg aardig en geduldig. Hij constateert ook dat mijn voeten wel erg blauw zijn. En dat de CRPS niet alleen maar in mijn linker enkel en rechter knie zit, maar nu ook  naar boven en beneden is uitgebreid. Van het puntje van mijn tenen tot net boven mijn navel. Daar schrik ik wel van. Ik was er al bang voor, maar ik wilde gewoon weg niet dat het zo was. Mijn buik kan namelijk ook ineens heel koud aanvoelen, net als mijn voeten, of juist gloeiend heet, net als mijn voeten.

Verder lezen