Het ingrijpende verhaal van D.

Hoe het begon

Een jaar of twaalf geleden, het was 2002…
Ik werkte in een leuke kapsalon waarvan ik bedrijfsleidster was en steeds vaker had ik last van mijn linkerhand. Na wat onderzoeken bleek dat ik een Carpaal tunnel syndroom had (beknelling van een zenuw in de pols). Een operatie volgde, maar in tegenstelling tot alle anderen, hield ik pijn en zwelling en ook had ik in mijn duim en wijsvinger geen gevoel.
Na tien dagen moesten de hechtingen eruit en volgens de chirurg genas mijn hand gewoon wat moeizamer maar was er verder niks aan de hand. Dus gewoon naar huis.


De klachten bleven

Thuis hield ik echter pijn en dus na een week weer een afspraak gemaakt met de neuroloog die mij had doorgestuurd. Dit was een andere als diegene die mij geopereerd had. Ze schrok zich rot van wat ze zag! Ze belde meteen de chirurg van de operatie. Hij was op dat moment in een ziekenhuis een half uur verderop aan het werk, maar hij kwam direct naar mij toe en ineens ging alles heel snel.

Opname in het ziekenhuis

Ik werd opgenomen en lag twee weken aan een Mannitol infuus (medicijn bij CRPS). Ik kreeg Dmso zalf (medicijn bij CRPS) en morfine tegen de pijn. Na die kuur mocht ik naar huis en was het afwachten wat het zou doen. Natuurlijk kreeg ik wel een scala aan medicijnen mee. Zo volgde nog vier kuren, allen zonder resultaat.


Een jaar later

Inmiddels was ik een jaar verder en weinig opgeschoten. Ik kreeg een spalk aangemeten die ik elke nacht om moest, dit was den drama! Ohhh wat deed dat pijn. De artsen wilden dat ik ging revalideren om te kijken wat er nog mogelijk was. Dus ik drie keer per week revalideren met als resultaat alleen maar meer pijn en ellende. Ik was inmiddels alle vertrouwen in het ziekenhuis kwijt.


Overstap naar een ander ziekenhuis

Omdat de behandelingen niks deden en ik geen vertrouwen meer had, besloot ik naar het UMC Utrecht over te stappen (Universitair Medisch Centrum). Daar kwam ik terecht op de pijnpoli en heb ik diverse zenuwblokkades gehad. Tussendoor kreeg ik ook nog een maagbloeding door de nsaid’s (pijnstillers). Toen de artsen voorstelde om mijn hand te amputeren, wist ik niet wat ik hoorde.


Stop!
D (2)

Dat voorstel was een omslagpunt.
Ik was er helemaal klaar mee!
Het was wat het was, ik wilde rust!

Ik heb alle behandeling stop gezet.
Even helemaal niks meer aan mijn lichaam!

Het enige wat ik nog had waren pijnstillers en een TENS-apparaat (Transcutane Electro Neuro Stimulatie, dit apparaatje geeft met behulp van plakkers en elektroden, kleine elektrische pulsjes of op de huid. Het doel is voornamelijk pijnbestrijding).
D

Macedoniƫ Therapie

Toen kwam er een omstreden therapie in het Bethesda ziekenhuis in Hoogeveen. Het heet de MacedoniĆ« Therapie en is gericht op het bewegen door de pijngrens heen. Het was anderhalf uur van huis, maar ’t proberen waard. De therapie is een hel! Ik werd vastgehouden door twee mannen terwijl een derde persoon met mijn hand bezig was.

Wat een verschrikkelijke pijn!!!

Maar het werkte!

Het verbeterde!

Ik heb nog steeds dystrofie en ben volledig afgekeurd, maar kan weer deels bewegen!

Nu, jaren later heb ik het geaccepteerd……

Groetjes D.