Het verhaal van Warrior S8

 

Hoe het begon

Het zal rond oktober november geweest zijn dat het op ging vallen dat mijn vingers krom gingen staan en na een dag werken ook verkleurden en opzwollen. Eerst viel het niet op maar van lieverlee toch uiteindelijk wel. Ik heb een bezoekje aan de huisarts gebracht en die vond het er vreemd uitzien. Aangezien ik al vijf jaar niet geweest was moest ik bloed laten prikken (zes buizen) en liet hij mijn zenuwen doormeten in het ziekenhuis. Reuma was het niet, maar ik had wel een veel te traag werkende schildklier en in had last van het Carpaal Tunnel Syndroom (beknelling van een zenuw in de pols). Verder werd er niets onderzocht aan mijn hand.

 

De operatie

Op 27 maart 2014 ging ik onder het mes. Na de tweede dag mocht het verband eraf en zag het er niet goed uit. Maar je denkt dat is logisch, want je bent net geopereerd. Twee weken later werden de hechtingen eruit gehaald en de dame die dit deed zei meteen dat ze dit nog nooit eerder had gezien. Mijn huid was aan het vervellen, ik had schimmelnagels en mijn vingers waren blauw/paars tegen zwart aan verkleurd!!! Ze ging met iemand overleggen. Geen idee met wie, want deze kwam niet kijken. Ik werd zonder pardon afgewimpeld alsof het de normaalste zaak is. De verpleegkundige twijfelde nog steeds en zei: “Bel je huisarts, want dit zit mij niet lekker.” Nou, mij dus ook niet en ik heb hem direct gebeld. Gelukkig kon ik aan het einde van de dag terecht. De huisarts keek met een verontrustende blik en belde direct naar het ziekenhuis. Hij vroeg hen, hoe ze het in hun hoofd hadden gehaald om mij zo weg te sturen!

 S (3)


CRPS

Een week later was ik terug bij de chirurg. “Tja, dat lijkt op CRPS, maak naar afspraak op de pijnpoli”; zei hij. Je raad het al, ik kon twee maanden later pas terecht. In juni kon ik dan eindelijk naar de pijnpoli. En,… ik stond met vijf minuten al weer buiten. Hij keek even en zei dat het CRPS was. Ik moest maar naar een handtherapeut en psycholoog gaan. En aan het einde van de maand moest ik aan de driehonderd! milligram Lyrica zitten (anti epilepsie medicijnen en die worden ingezet bij CRPS, vanwege de werking op het zenuwstelsel). O ja, “Ik zie je over drie maanden wel weer terug”; zei hij nog snel.

Dit was de druppel! Ik vond dat ik niet op een normale manier behandeld werd en schakelde weer mijn huisarts in.

 

Overstap naar het LUMC (Leids Universitair Medisch Centrum)

Die zei meteen dat hij dit niet vond kunnen. En ik vond dat ook! Hij adviseerde me een ziekenhuis te zoeken waar ik me wat meer thuis voelde. Het werd het LUMC, waar ik in juli al terecht kon. Wat een verademing, ruim een uur praten, testen en overleggen! Een arts die de tijd voor je neemt, die je aanhoort, die zich in je situatie inleeft, ja, dat voelde meteen veel beter. Ook zij kwamen tot de conclusie dat het inderdaad CRPS is. Maar ik werd wel direct van de Lyrica afgehaald, vanwege alle bijwerkingen die ik had. Ik leek wel vierentwintig uur dronken, ik zweefde en vergat alles. Ook kon ik heel moeilijk uit mijn woorden komen, het was meer lallen dan praten wat ik deed.

 S (1)

De Lyrica werd afgebouwd en ik was gestart met andere medicatie. Twee weken later had ik  telefonisch overleg. Ik moest toch terug komen omdat het niet ging zoals het hoorde te gaan. De CRPS was vanaf mijn hand tot aan mijn schouder getrokken. Daarom kreeg ik een afspraak voor een proefblokkade in mijn nek. Op 10 oktober heb ik deze blokkade gehad en je raad het al, mijn nek staat sindsdien in de fik. Nu heb ik de CRPS dus in mijn hand, arm, schouder en nek. De medicatie is inmiddels verhoogd en op 20 november 2014, mag ik me weer melden in het ziekenhuis. Dan gaan we bespreken hoe het nu verder moet.

 

S (2)

Steun

Het enige pluspunt van dit alles is dat ik mijn lotgenoten familie heb gevonden die begrijpen wat je voelt en waar je doorheen gaat. Zonder hun zat ik nu achter mijn geraniums en dat met mijn 43 jaar, dat is toch echt wel te jong.

 

Groetjes Warrior S8