Mijn Oma is mijn inspiratiebron!

 

Ik ben opgelucht, want ik merk dat ik mijn depressie aan het overwinnen ben en daar wordt ik blij van. Oké,… dat is misschien een beetje heel erg overdreven, ik spring nog niet al dansend door de kamer,… maar het begin is er. Ik hoor de vogeltjes af en toe weer fluiten en kan de warmte van de eerste zonnestraaltjes weer voelen.

Mijn lijf wil alleen nog niet meewerken en mijn voeten voelen steeds kouder aan. Ook de spierpijn in mijn bovenbenen en armen neemt toe en dat heb ik nog nooit eerder gehad. Gelukkig kan ik al heel snel bij de neuroloog terecht en blijkt hij erg aardig en geduldig. Hij constateert ook dat mijn voeten wel erg blauw zijn. En dat de CRPS niet alleen maar in mijn linker enkel en rechter knie zit, maar nu ook  naar boven en beneden is uitgebreid. Van het puntje van mijn tenen tot net boven mijn navel. Daar schrik ik wel van. Ik was er al bang voor, maar ik wilde gewoon weg niet dat het zo was. Mijn buik kan namelijk ook ineens heel koud aanvoelen, net als mijn voeten, of juist gloeiend heet, net als mijn voeten.

Waarom mijn handen ook koud blijven en blauw worden, daar had hij geen verklaring voor. Het enige wat hij kon doen was een medicijn voorschrijven wat kan helpen tegen de zenuwpijn. Ik had dat nog nooit geprobeerd en wilde graag wat minder pijn, dus kom maar op dacht ik. Het blijkt een medicijn te zijn tegen epilepsie. Het heet Lyrica.

Helaas ging dat mis. De bijwerkingen waren veel te heftig. Ik kon nauwelijks meer op mijn benen staan en verloor constant mijn evenwicht. En wat ik altijd probeer te voorkomen gebeurde. Ik struikelde en landde op mijn linkervoet. In die voet is alle ellende met de dystrofie begonnen. Aan die enkel ben ik ook twee keer geopereerd. Gelukkig bleek het mee te vallen, maar dit moest ik niet nog een keer hebben. Toen ik die nacht ook nog flauw viel, besloot ik direct te stoppen met het medicijn. Ik ben gaan zoeken op internet en wat blijkt,… Dit medicijn heeft een sterke wisselwerking met twee andere medicijnen, namelijk met oxicodon (morfine) en lorazepam (tegen kramp). Hoe is het mogelijk dacht ik. En waarom is dit niet verteld! De bijsluiter was de apotheek er vergeten bij te geven en ze hadden het mij ook niet verteld. En de arts wist dat ik niet stevig op mijn benen stond, maar heeft hier ook niet voor gewaarschuwd. Evenwicht is sowieso al niet mijn sterkste punt, al heb ik als kind zijnde, jaren lang geturnd en in de spagaat op de evenwichtsbalk gezeten, maar ja, dat was voor de tijd dat de CRPS bij mij aanklopte. De laatste tijd ben ik meer een soort van “mevrouw wijdbeens” als ik loop. Maar met de Lyrica medicijnen werd ik een “dronken mevrouw wijdbeens” en dat is blijkbaar niet aan mij besteed.

Tot zover dus over de Lyrica die hij had voorgeschreven. Verder heeft hij tijdens het onderzoek ook gekeken naar mijn reflexen. Hij vroeg of ik altijd van die “levendige” reflexen had. Ik zei dat ik dat nooit eerder te horen had gekregen. Heb dus niet alleen adhd in mijn hoofd, maar ook in mijn reflexen! hihi. Gelukkig kon het geen kwaad zei hij. Ook checkte hij of ik voldoende vitaminen in mijn bloed had zitten. Daarover belde hij na twee weken met de uitslag. Mijn vitaminen gehalten waren aan de hoge kant en mijn foliumzuur zelfs te hoog, dus moest ik stoppen met die ene vitamine pil die ik slik. Ik snap er niks van, want eten lukte amper door de depressie, laat staan dat ik iets van groente op heb. En koken lukt al maanden niet meer met mijn benen. Eet wel veel fruit voor de vitamientjes.

Is goed, zeg ik braaf en enigszins verbaasd. Ik vergat hem helemaal te zeggen dat de Lyrica niet werkte, maar dat zeg ik hem tegen die tijd dan wel. Mijn vervolgafspraak is na vier weken weer gepland.

Aan het eind van deze maand ging het qua depressie snel de goede kant op. Ik lag minder vaak op bed en ben zelfs even gaan koffie drinken en op de zorgboerderij. Ook is een vriendin van mij en mijn vader weer even op de koffie geweest en zijn mijn Oma, tante en oom uit Amsterdam op visite gekomen. Mijn Oma is mijn beste en liefste vriendin. Ze is mijn grote voorbeeld. Haar man, mijn lieve Opa, is een maand eerder dan mijn man overleden. We waren altijd al heel close, maar nu hebben we extra veel steun aan elkaar. En ik vind het zo ontzettend knap dat ze op haar leeftijd, 88!!!, nu haar eigen boodschappen doet, helemaal alleen. En dat met twee nieuwe heupen en pijn in haar benen. En ze gaat veel naar mensen toe en kookt en doet de was en zo ook allemaal zelf. Mijn twee ooms en tantes wonen ook in Amsterdam en helpen haar als ze bijvoorbeeld naar het ziekenhuis moet of zware dingen uit de supermarkt nodig heeft.

Haar kracht en doorzettingsvermogen inspireren mij enorm en ik was super blij dat ik haar weer zag. Mijn oom en tante had ik ook al lang niet meer gezien. Wel hebben we heel veel gemaild, maar dat is toch anders. Daarom was het extra fijn om ook hen weer te zien.

Al met al een hele positieve maand!

 

Volgende maand zal ik schrijven hoe de tweede afspraak bij de neuroloog is verlopen. 

 

Warme groet,

Sanne

cropped-Logo300.jpg

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *