Positieve Y.

Het verhaal van positieve Y. uit België

Hoe het allemaal begon

Eind mei 2006 verstuikte ik mijn voet nogal onhandig door het drukke verkeer, op weg naar de fitness! Omdat ik dacht dat het meteen over zou zijn begon ik toch met een opwarming op de fiets. De pijn sneed door mijn hele lijf. Ik kon de pedaal waarin je voet vast zit niet goed verdragen en dus stopte ik. De dag erop ging ik nog eens terug, maar ook dan moest ik van de fiets springen van de helse pijn.

Ik ben pas na het weekend naar de huisarts geweest (denkende aan een gewone verstuiking die wel zou over gaan met rusten, ijs en zalfjes). Hij zond me meteen om foto’s te laten maken, maar daar bleek niets op te zien. Ik ben krukken gaan halen die dag, want ik kon niet meer lopen van de pijn. Maanden aan een stuk heb ik het proberen te verbijten en verschillende zalfjes, steunverbanden en dokters geprobeerd.

 

In ’t gips

In december was ik het echt beu om niet geloofd te worden, ik begon zelfs aan mezelf en de pijn te twijfelen! Ik deed verschillende interimjobs (via uitzendbureau), hostessewerk op o.a. beurzen en deed ook nog promowerk. Maar ik kon het niet meer aan van de pijn en kon geen schoenen meer aan. Dus nog maar een doktersbezoek en die verwees mij door naar een orthopedist (NL: orthopeed). Op de scan + echo, niets te zien. Dan maar drie weken gips om mijn tenen te laten rusten wegens mogelijk dit en/dat… Dan met gips en al nog een NMR (oude naam van MRI scan).

Ik werd zowat gek van een vervelende kramp na een paar dagen en toen belde ik naar het onthaal (NL: poli) van de behandelend arts. Ze zeiden me dat ik antikramp middel moest halen bij de apotheek! Dan maar met een magnesiumkuur gestart. De specialist zat maar enkele uren in de week en ging dan nog op verlof!!!

Toen het gips er éindelijk van af ging, had ik geen been en voet meer, maar een klomp met vijf dikke aanhangsels! Niemand zei me wat en ik zag verontrustende blikken.

Dia1

Er werd meteen een echo geregeld omdat er niets van leven meer in zat; bleek dat ik ook nog eens flubiet (volledig of deels verstopte aderen door bloedpropjes) had! Er werd me thuisverpleging voorgeschreven voor drie maanden en kreeg dagelijks een spuit Fraxodi (medicijn tegen trombose) En ik moest negen keer naar kiné (fysiotherapeut) om zalf met behulp van elektriciteit sneller in mijn voet te krijgen.

 

Anderhalf jaar later

Het was 29 december 2007 en oudejaarsavond stond aan de deur… ’s Anderendaags zou ik een ‘walkerboot’ krijgen en de bandagist van dienst zou hem thuis komen brengen. Maar ik heb die persoon nooit gezien of gehoord. Ik moest me maar weten te redden (van oudejaarsavond heb ik nog hWalkerbootet beste gemaakt).

Drie weken daarna had ik een volgende afspraak met de orthopedist en toen kreeg ik mijn ‘boot’ nadat hij vol ongeloof luisterde dat ik nog steeds zo rond liep. Ook heb ik even met een speciale diabeetschoen rond gelopen, maar dat was ook maar niets (zie foto’s)

Diabeetschoen

Het was mijn kinésist, die ook osteopaat is en nogal wat diploma’s heeft, die meteen aan Südeck dacht (is de oude naam van CRPS). Alle symptomen waren er. Na zeven behandelingen bij hem, kreeg ik mijn dossier mee om aan de ortopedist te tonen. “Uw voet ziet er te goed uit”; zei hij! Nadat ik hem zei dat mijn voet er normaal niet zo uit zag, vroeg hij me of ik last had van klamme, ongewone transpiratie. En dat had ik sinds die week, dus veranderde hij van gedachten en zei:”Dan maken we er korte metten mee!”

 

De pijnkliniek

Die korte metten duurden langer dan we dachten… Jaren heb ik miacalcic (ter preventie van acuut botverlies ten gevolge van immobilisatie) moeten spuiten, mijn buik en rug waren er hard van, de medicijnen die ik sinds toen probeerde, tot morfine aan toe…, de artsen die ik bezocht…, kiné, hydro, fysio,… Ik leerde opnieuw lopen in de pijnkliniek, er werd gewerkt aan de motoriek van mijn voet, het nam de nodige pijn en tijd!!!

De specialist daar was wel een warm mens, hij kende mij goed op den duur en zag er dikwijls zelfs van af. Op een keer merkte hij dat mijn voet naar stadium drie ging en plots moest alles rap gaan. Ik zou mijn voet verliezen als er niets zou worden gedaan. Hij stelde een lumbale sympathicusblok (zenuwblokkade in de rug) voor die hij zelf zou uitvoeren. Drie keer drie en dat voor drie jaar. Er vloeiden héél veel traantjes en ik hyperventileerde een paar keer in die gangen. Maar dat redde wel mijn voet geloof ik!

Nu gaat 

Hoe het nu gaat

We zijn nu in november 2014 en ik moet nog altijd opletten wat ik doe om geen erge pijn te veroorzaken. Het kan zich herhalen of erger worden, maar nu blijft het min of meer stabiel. Ik ben beperkt in veel dingen door de pijn. Ik heb er haarverlies, kilo’s, fibromyalgie, geheugen- en concentratieproblemen aan overgehouden. Ook moet ik nog steeds mijn sokken binnenstebuiten aandoen, omdat ik niet tegen de naad kan. Ik slaap met een nekrol onder mijn voet, omdat ik die niet kan platleggen als ik op mijn buik slaap en ik slaap op mijn buik, omdat ik niet tegen de lakens kan. Ik draag op maat gemaakte zolen omdat mijn linkervoet ‘inzakt’ en mijn rechtervoet zwelt ook wel eens op doordat ik onbewust mijn linker wil ontzien en daardoor mijn goede voet overbelast. Het brandgevoel heb ik ook nog af en toe maar het zouden allemaal restverschijnselen zijn. Die zitten aan de linkerhelft van mijn voet, zie foto.

 Positief

Positief blijven

Al mijn ‘carrièrepogingen’ mislukten en ik zit nog steeds thuis. Verre afstanden gebeuren met de rolstoel, andere met krukken of stok. Ik heb altijd een chauffeur van dienst nodig, want ik kan geen openbaar vervoer aan en kon ook mijn rijbewijs (nog) niet halen. Op goede dagen merk je zelfs niets aan mij, veel mensen weten er niet eens van.

 

Take care and stay positive (al mogen mindere dagen ook wel eens natuurlijk)

 Y (uit België) xxx