Wie ben ik

 

Pasfoto 200
Mijn naam is Sanne en ik ben geboren in het jaar 1980, in Amsterdam. Op mijn tiende ben ik verhuisd naar Den Bosch. Ik woon nu in een klein, maar gezellig appartementje, samen met mijn hondje Gipsy en poes Floortje.

 

Op 19 december 2004 heb ik met een val van mijn paard, mijn linker enkel gebroken. Het herstel daarvan verliep en verloopt, op zijn zachts gezegd niet soepeltjes 😉 Pas maanden later werd er, bij een second opinion in een ander ziekenhuis, een diagnose gesteld: CRPS. Daarnaast heb ik zenuw- en spierbeschadigingen en een spitsvoet gekregen.

 

Wat er vervolgens allemaal is gebeurd, kun je lezen in “mijn verhaal…”

Vanaf januari 2014 ben ik begonnen met het bijhouden van “mijn blog”, die je kunt vinden in het linkermenu. 

 

13808938-EE4D-4E2A-9AD6-2FF88429CE48Van jongs af aan, ben ik altijd actief in de weer. Eerst heb ik op turnen gezeten en daarna heb ik leren paardrijden. Ik houd ontzettend veel van dieren en vind het leuk om met mensen te werken. Veel huiswerk maken en studeren was niks voor mij. Ik had geen rust in mijn lijf en kon me moeilijk concentreren. Na mijn opleiding heb ik daarom van mijn hobby mijn beroep gemaakt en ben ik fulltime met paarden gaan werken. Na mijn ongeluk ging dit niet meer, maar ik kreeg er een hele leuke baan voor terug. Eerst heb ik op het dierenasiel in Den Bosch gewerkt en later op het dierenasiel in Tilburg. Erg mooi en dankbaar werk. Dit heb ik een aantal jaar volgehouden. Het was fijn dat ik met de beperkingen die ik had, toch een betaalde baan kon hebben.

 

Maar op een gegeven moment werd ook dit me te zwaar. En mede omdat ik zo lang over mijn grenzen ben gegaan, ben ik begin 2009 overwerkt thuis komen te zitten. Niet veel later zakte ik weg in een depressie. Sindsdien zit ik voor 100% in de ziektewet, in de WIA. Maar stilzitten of niks doen is nog steeds niks voor mij, dus als het even kan en mijn lichaam het toe laat, pak ik één van mijn hobby’s op. Deze zijn altijd wisselend. Schijnt bij me te horen dat ik al snel iets saai vind. Zo ben ik redelijk crea bea, kan ik antieke uurwerken repareren, vind het geweldig om te fotograferen en mijn gevoel kan ik kwijt in het schrijven van verhalen en gedichten. Om tot rust te komen ga ik naar mijn moestuintje waar ik een schommelbank en hangmat heb. Ook ga ik daar graag heen voor een kop koffie, net als op de zorgboerderij in Vlijmen. Daar kom ik al jaren met veel plezier. Even andere mensen om me heen en een praatje maken, even wat afleiding.

 

E5DEA15C-0A3D-4A65-98CB-90246E95D98AOp 7 november 2012 is mijn lieve man overleden. Ik mis hem enorm. Nog altijd, nog elke dag. Naast het feit dat ik zijn warmte en liefde mis, kom ik er ook achter dat het heel zwaar is om er alleen voor te staan als je CRPS hebt. Ik kan niet meer op hem terug vallen als ik verdrietig ben, als ik pijn heb, als iets niet wil lukken. Samen hadden we veel plezier en waren we heel sterk.

 

Mijn klachten zijn een aantal jaren redelijk stabiel en rustig gebleven. Maar helaas is de CRPS het gevecht met mijn lichaam toch weer keihard aan gegaan. De pijn werd steeds erger en ik heb nu ook last van verkrampte spieren. Veel van mijn hobby’s kan ik niet meer doen en eigenlijk lukt het me amper tot niet om mijn huishouden bij te houden, boodschappen te doen en mijn hondje te verzorgen. Daarom ben ik naar de huisarts gegaan. Via veel omwegen kreeg ik eindelijk een verwijzing voor de pijnpoli in het VU in Amsterdam. In Eindhoven was ik namelijk al uitbehandeld en in ook in Den Bosch kunnen ze me niet helpen. Het VU in Amsterdam is een groot universitair ziekenhuis waar ze wetenschappelijk onderzoek doen naar CRPS.

Het is aan de buitenkant vaak niet te zien hoeveel pijn en beperkingen iemand heeft. Als mensen me bijvoorbeeld vragen waarom ik met stokken loop, waarom ik zo vaak zo moe ben of niet even kan blijven staan om te kletsen, dan probeer ik zo goed mogelijk uit te leggen wat ik heb. 

Ondanks de onderzoeken die er de afgelopen jaren zijn gedaan naar CRPS, zijn de artsen er nog steeds niet achter gekomen, waarom men CRPS krijgt en hoe het te genezen is. Over de aandoening zelf en de verschillende theorieën die er zijn, kun je lezen in het hoofdmenu “wat is crps”

 

Deze site ben ik begonnen, omdat CRPS nog altijd een onbegrepen aandoening is. Niet alleen voor “leken”, maar ook voor artsen. Gelukkig is er door de onderzoeken van de laatste paar jaar, wel duidelijk geworden dat het echt geen psychische ziekte is. Maar helaas zijn er nog altijd artsen die het hier niet mee eens zijn.
Op internet kun je wel wat informatie vinden over CRPS in de acute fase, maar helaas weinig tot niks, over de symptomen en gevolgen die het voor iemand heeft als het chronisch wordt. 

Op mijn andere pagina’s, beschrijf ik wat er tot nu toe bij mij is gedaan en wat de aandoening voor mij persoonlijk betekend. Klik daarvoor in het hoofdmenu op de volgende pagina’s: “mijn onderzoeken en behandelingen” , “mijn symptomen en beperkingen” en “mijn hulpmiddelen”

 

Het logo voor mijn site is een hart met daarop de letters van de aandoening.
Ik vind namelijk dat CRPS wel wat liefde kan gebruiken.

 

Gelukkig heb ik zelf altijd een positieve instelling, wat best wel handig is met deze aandoening.

Een hele lieve groet,

Sanne 

cropped-Logo300.jpg